Zwierzaki calego Świata!
2011-01-19 11:03
 Oceń wpis
   

 

 fot. Opis do fotografii

Węże domowe można podzielić na dwa rodzaje:


Rodzina dusiciele (Boidae)
Pod względem ewolucyjnym tworzą grupę prymitywnych węży, o wyraźnych w budowie anatomicznej śladach pokrewieństwa z jaszczurkami (szczątkowe kości obręczy miednicznej, pazury analne - ostrogi, parzyste płuca). Są to zwierzęta o głównie nocnym trybie życia. Nie mają gruczołów i zębów jadowych.
Podrodzina Boinae - boa i anakondy - zamieszkuje rejon Nowego Świata (Ameryka Południowa, Środkowa, Karaiby). Są zwierzętami żyworodnymi. Cechą charakterystyczną odróżniającą je od pytonów jest pojedynczy rząd tarczek (łusek) podogonowych poniżej otworu kloaki.
Najczęściej spotykanymi w kolekcjach prywatnych i w ogrodach zoologicznych przedstawicielami Boinae są węże boa. Istnieje jeden gatunek - boa dusiciel (Boa constrictor), oraz różniące się ubarwieniem i miejscem występowania w naturze liczne podgatunki, np. dominikański boa dusiciel Boa constrictor nebulosa, argentyński boa dusiciel Boa constrictor occidentalis, Boa constrictor constrictor, Boa constrictor imperator.
oraz:
Rodzina połozowate (Colubridae)
To najliczniejsza i najbardziej zróżnicowana pod względem obszaru naturalnego występowania grupa węży - 14 podrodzin obejmujących 272 rodzaje z około 1500 gatunkami. Przedstawicieli tej rodziny spotyka się w naturze pod prawie każdą szerokością geograficzną z wyjątkiem zimnych północnych i południowych krańców Ziemi. Występują na wszystkich kontynentach oprócz Antarktydy. Zasiedlają bardzo różne środowiska. Żyją na ziemi, nad ziemią w koronach drzew, a także i pod ziemią. Niektóre preferują obszary położone w pobliżu zbiorników wodnych i doskonale pływają, polując na drobne ryby i płazy. Węże właściwe, do których zalicza się połozowate, są ewolucyjnie młodsze od Boidae. Mają dobrze wykształcone jedynie prawe płuco. Brak też w ich szkielecie kości szczątkowej miednicy. Niektóre gatunki spośród połozowatych wykształciły gruczoły jadowe, jednak ze względu na istniejący u nich typ uzębienia, określany jako opisthoglypha (zęby jadowe umieszczone w tylnej części górnego rzędu zębów szczęki), aby wprowadzić jad do ciała zdobyczy, muszą uchwycić ją wszystkimi zębami i silnie ucisnąć. Płytkie ugryzienie przednimi zębami nie powoduje przedostania się jadu do rany.
W domowych terrariach spotyka się najczęściej niejadowite węże z rodzaju: Coluber, Elaphe, Lampropeltis, Lamprophis, Opheodrys, Pituophis, Thamnophis. Ciekawą grupą, chętnie utrzymywaną przez początkujących hodowców amatorów, są węże wodne z podrodziny Natricinae, rodzaju Natrix i Nerodia.

 
2011-01-19 10:48
 Oceń wpis
   

 

 fot. Opis do fotografii

Świnia domowa pochodzi od dzika, którego udomowienie nastąpiło przed ok. 7 tys. lat[1] w Azji, a następnie w Europie.

Za przodków świń uważa się podgatunki dzika europejskiego (Sus scrofa): Sus scrofa scrofa, który występował w Europie i północnej Afryce oraz azjatyckich Sus scrofa cristatus i Sus scrofa vittatus. Archeolodzy z Durham University w Wielkiej Brytanii twierdzą, że pierwsze świnie przywędrowały do Europy ze Środkowego Wschodu wraz z rolnikami z epoki kamiennej, 6800-4000 lat temu, a dopiero po ich przybyciu rozpoczął się proces udomowiania dzika.

W stosunkowo długim procesie udomowienia, a później uszlachetniania zasadniczo zmienił się pokrój świń. Współczesna świnia zdecydowanie różni się proporcjami ciała w stosunku do dzikich przodków czy nawet do ras prymitywnych. Po pewnym czasie zwierzęta te przystosowały się do warunków bytowania stworzonych im przez człowieka. Nocny tryb życia zamienił się na dzienny, zdecydowanie zmienił się także rozród – w stosunku do dzikiego przodka, u którego występował tylko jeden okres rozrodu przypadający na grudzień, u świni współczesnej występują w miarę regularne cykle płciowe (rujowe) trwające zwykle 21 dni charakteryzujące się u loch gotowością do rozrodu w jednym dniu cyklu i popędem w tym dniu oraz ciągłym popędem płciowym u knurów.

Po wielu badaniach naukowych i obserwacjach stwierdzono, że świnia domowa wykazuje się dużą inteligencją.

 
2011-01-19 10:31
 Oceń wpis
   

 

 fot. Opis do fotografii

Historia
kota


       W starożytnym Egipcie
(około 2500 lat p.n.e. ) potęga i pomyślność kraju opierały się na produkcji rolniczej w dolinie Nilu . Kot był tam bardzo ceniony i cieszył się statusem boga. Chronił on zboże złożone w spichrzach przed myszami i szczurami . Bronił też Egipcjan przed jadowitymi wężami .
Później zaczęto cenić kota domowego także w innych częściach świata.

         Także Grecy i Rzymianie otaczali go czcią , ale z tej epoki pochodzi zadziwiająco mało wizerunków kotów . Bez wątpienia wynika to z przyczyn religijnych : w różnych częściach świata (Skandynawia ),Irlandia, Chiny , Peru …) kot był boską czcią. Kościół chrześcijański energicznie przeciwstawił się tym pogańskim praktykom: w miarę jak rosły jego wpływy w Europie, wzrastała też nienawiść do kota. Kot, zwłaszcza czarny , uważany był za wcielenie diabła i służących mu czarownic . W średniowieczu tysiące kotów zabito lub publicznie spalono. W skutek tego szybko rozmnażały się gryzonie przynoszące różne epidemie . Pomimo krucjaty Kościoła przeciw kotom , zdrowy ludowy rozsądek uznawał użyteczność kota. Został on stopniowo zrehabilitowany i stał się symbolem bogactw.

 
2011-01-19 09:59
 Oceń wpis
   

 

Wilk
 fot. Opis do fotografii

 

Prawdopodobnie psy wywodzą się od wilka szarego. Pierwsze potwierdzone dowody na związki pomiędzy ludźmi a wilkami datują się na okres 10.000 do 15.000 lat temu.

Nie wiadomo czy to człowiek zbliżył się do wilka czy vice versa, Nowa sytuacja korzystna była dla obu gatunków. Wilki pomagały ludziom w czasie polowań, pilnowały stad i ostrzegały przez zbliżającymi się nieprzyjaciółmi. W zamian, człowiek pilnował, by wilki miały co jeść.

Wilki są bardzo społecznymi zwierzętami. Podobnie jak ludzie, żyją w grupach (zwanych watahami), w których istnieje podział społeczny, gdzie niektóre osobniki mają przywództwo. Ponieważ wilki zaakceptowały

człowieka

jako przewodnika, uczyniło to z nich bardzo atrakcyjnych towarzyszy. Zaczęły zmieniać się wymagania, co do zachowania i wyglądu wilka.